Voor online verkeer zijn zoekwoorden erg belangrijk. De absolute koning van het webverkeer in de Taiwanese theewereld is zonder twijfel『Dayuling thee』. Vandaag duiken we opnieuw in de populariteit van Dayuling thee, dit keer met de theetuin op kilometer 105, ook wel bekend als de Truffel-theetuin.
Zoals we vorig jaar al zeiden: hoewel de theeplanten op kilometer 105 in Dayuling waren gekapt, waren ze niet helemaal dood en worden er elk geseizoen nog steeds bladeren geplukt. Later vernam de storemanager via via dat deze Dayuling theeplanten niet worden geïrrigeerd, bemest of bespoten met pesticiden, waardoor ze zijn veranderd in honderd procent ‘wilde thee’. Uit nieuwsgierigheid naar de kwaliteit wist de manager een klein zakje te bemachtigen om te proberen, en zoals verwacht had het ‘vrijwel geen smaak’.
Misschien denk je dat wilde thee best aardig klinkt, maar daar is de storemanager het niet mee eens. Zonder meststoffen verhongeren de planten bijna, dus hoe kan de thee dan lekker zijn? Dat dur ik niet van andere categorieën te zeggen, maar voor Taiwanese hoogland-oolong ben ik werkelijk nog nooit een lekkere wilde thee tegengekomen. Tenzij je het drinkt voor je gezondheid of voor de sfeer, zijn er volgens de manager echt betere keuzes te maken.
Toen de manager vorige maand langs Dayuling reed en weer even ging kijken bij de theetuin op kilometer 105, zag hij dat de theeplanten opnieuw grondig waren gesnoeid. Niet gek voor theeplanten van over de 50 jaar oud; zo rigoureus gekapt en ze leven nog steeds, ongelooflijk indrukwekkend. De manager hoopt dat deze planten stokoud mogen worden, aangezien ze een belangrijk stuk geschiedenis vertegenwoordigen in de Taiwanese theegeschiedenis – het zou zonde zijn als ze zomaar verdwenen. Plotseling schoot de gedachte te binnen: zou het illegaal zijn om zo’n 105K theeplant uit te graven en thuis in de tuin te zetten?