Of misschien is “echte Dayuling-thee” een betere benaming. Laat ik vooropstellen: de winkelier verkoopt deze Dayuling-thee niet. De eigenaar van de theetuin is erg op de onopvallendheid gesteld, dus je hoeft ons niet te berichten voor hun locatie of telefoonnummer.
Laten we eerst uitleggen waarom dit “echte Dayuling-thee” is. Het traditionele Dayuling-theegebied bevindt zich tussen kilometer 100 en 106 van de Central Cross-Island Highway. Dat gebied hoort eigenlijk bij Songquanquan, niet bij Dayuling; pas 7 kilometer verderop, voorbij de Hehuanshan-tunnel, begint Dayuling pas echt. Logisch gezien is de traditionele Dayuling-thee dus eigenlijk geen echte Dayuling-thee.
De “echte Dayuling-thee” waar de winkelier over spreekt, ligt direct naast de Hehuanshan-tunnel en bevindt zich daadwerkelijk in Dayuling.
- De enige theetuin in Dayuling. Echte Dayuling-thee.
- Deze theetuin gebruikt geen pesticiden. Oorspronkelijk werd gedacht dat de oogst zo’n 120 tot 180 kg per seizoen zou opbrengen, maar de eigenaar vertelde dat de opbrengst van de lichte lente-thee door het uitblijven van bestrijdingsmiddelen slechts 36 tot 42 kg bedraagt.
- Soms wordt zelfs de winterthee niet geoogst.
- De bladeren zijn zo dik dat ze tijdens het rollen tot de kenmerkende bolvormige oolong niet eens mooi rond willen worden – dan weet je hoe dik die bladeren zijn.
- De winkelier heeft geproefd en merkt dat de smaak compleet verschilt van traditionele Dayuling, met een heel eigen, specifieke aroma. Dat komt waarschijnlijk door wat de eigenaar al zei: de smaak die ontstaat doordat de thee groeit midden tussen de dennenbomen.
- De prijs is erg hoog, nog duurder dan 105k en de huidige top van HuaGung. De groothandelsprijs wordt liever niet prijsgegeven, maar de detailhandelsprijs die Chinese theeverkopers ervoor vragen, bedraagt wel 20.000 Chinese yuan.
Toen de winkelier de theetuin voor het eerst zag, schatte hij dat ze per seizoen zo’n 120 kg zouden oogsten. Hij had nooit verwacht dat dit door het vermijden van pesticiden slechts 42 kg zou zijn. Hij heeft enorm veel respect voor de vastberadenheid van de eigenaar om vast te houden aan deze manier van beheer, want zo’n 70 kg minder opbrengst scheelt een hoop geld.
Daarbij wordt veel van deze thee geëxporteerd naar China, en nog voor astronomische bedragen ook. We moeten toegeven dat Chinese theeliefhebbers bereid zijn diepe buidels te trekken voor exclusieve high-end thee, zeker voor een zeldzame soort als Dayuling die bijna aan het uitsterven is. Of het dat waard is, verschilt per persoon, maar de winkelier is helemaal weg van de smaak; het proeven ervan is echt een openbaring!
Opmerking: de eigenaar stelt zich erg bescheiden op, vandaar dat er geen foto’s worden geplaatst. De getoonde foto’s zijn niet van deze specifieke theetuin of het dennenbos.