Historia tajwańskiej herbaty

Najwcześniejsze wzmianki o historii tajwańskiej herbaty pochodzą z „Kronik powiatu Zhuluo” (1717 r.), w których zapisano: „W górzystych regionach środkowego i południowego Tajwanu, na wysokości od 800 do 5000 stóp, rosną dzikie drzewa herbaciane. Okoliczni mieszkańcy zbierają ich młode paki i po prostej obróbce parzą do własnego użytku”. Z kolei w „Kronikach Biura w Tamsui” odnotowano: „Góra Maolu produkuje herbatę o niezwykle wychładzającym charakterze, której rdzenni mieszkańcy nie odważyli się pić”. Choć te dzikie herbaty nie mają bezpośredniego powiązania z dzisiejszą herbatą tajwańską, stanowią najstarszy zapis w historii herbacianej wyspy.

Obecnie uprawiane na Tajwanie krzewy herbaciane zostały sprowadzone około 200 lat temu przez imigrantów z chińskiego Fujianu, a techniki produkcyjne w dużej mierze wywodzą się z tego samego regionu. Można powiedzieć, że współczesna herbata tajwańska wywodzi się z tradycji herbacianych chińskiej prowincji Fujian. Początkowo wytwarzana herbata, poza rynkiem krajowym, w większości trafiała na eksport do Chin kontynentalnych. W tamtym okresie produkcja koncentrowała się głównie w Tajpej, a główny port eksportowy znajdował się w stołecznej dzielnicy Dadaocheng. Wpływ eksportu i produkcji herbaty niepostrzeżenie przyczynił się do rozwoju północnego Tajwanu, przesuwając środek ciężkości gospodarki wyspy z południa na północ.

台灣茶葉歷史

Poniżej przedstawiamy najważniejsze daty w historii tajwańskiej herbaty

Okres panowania cesarza Jiaqing (1796–1820):柯朝 (Ke Chao) sprowadził odmianę herbaty z gór Wuyi w prowincji Fujian i zasadził ją w dzisiejszej dzielnicy Ruifang w Nowym Tajpej – uznaje się to za początek upraw herbaty na północy.

Rok Yimao za panowania cesarza Xianfunga (1855):林鳳池 (Lin Fengchi) sprowadził z Fujianu krzewy herbaty Qingxin Oolong i zasadził je na górze Dongding w powiecie Lugu w Nantou, co dało początek tajwańskiej herbacie oolong.

Okres panowania cesarza Tongzhi (1856–1875): John Dodd sprowadził sadzonki herbaciane, służył fachowym wsparciem, prowadził skup wyselekcjonowanych liści, założył fabrykę przetwórczą i zajął się eksportem, co niezwykle przyczyniło się do rozwoju tajwańskiego przemysłu herbacianego.

Okres panowania cesarza Guangxu (1875–1908): Bracia Zhang sprowadzili z Anxi czystą odmianę Tieguanyin i zasadzili ją w górskim regionie Muzha, co zapoczątkowało historię herbaty Muzha Tieguanyin.

Okres japoński: Poza odmianami sprowadzonymi wcześniej z Chin kontynentalnych, Japończyki po latach eksperymentów wyselekcjonowali cztery główne odmiany krzewów herbacianych: Qingxin Damo, Qingxin Oolong, Daye Oolong i Yingzhi Hongxin, które z roku na rok popularyzowano. Rząd japoński mocno wspierał również produkcję czarnej herbaty. W czasie II wojny światowej z powodu przekształcania plantacji pod uprawy żywnościowe produkcja herbaty spadła o ponad 90%.

Okres rządów Rządu Republiki Chińskiej: W początkowym okresie promowano głównie czarną herbatę. W latach 70. XX wieku w wyniku wzrostu płac większość herbaty przeznaczanej dotąd na eksport zaczęto sprzedawać na rynku krajowym, a produkcja czarnej herbaty systematycznie spadała. Od lat 80. XX wieku tajwańska herbata zaczęła zmierzać w stronę herbat wysokogórskich (Gaoshan), a rynek krajowy stał się jej głównym odbiorcą.

Koszyk