Od czasu do czasu ktoś pyta, czy sprzedajemy herbatę z krzewów rosnących pod miłorzębami lub jabłoniami. Kiedy z ciekawości zapytałem dlaczego, okazało się, że klienci słyszeli, iż taka herbata ma aromat miłorzębu lub jabłka. Aż mnie zamurowało, przecież miłorząb niesamowicie śmierdzi? ヽ(o^▽^o)ノ
W moim mniemaniu sadzenie drzew w plantacji herbaty to ogromny minus dla jakości. Drzewa konkurują o składniki odżywcze, wodę i światło słoneczne, co sprawia, że krzewy herbaciane nie dostarczają wystarczającej ilości substancji odżywczych i światła, co z kolei wpływa na jakość liści. Skoro tak jest, to dlaczego w ogóle sadzi się drzewa wśród herbat? Zazwyczaj wynika to z kwestii związanych z gruntami, na przykład uprawy herbaty na terenach zalesionych lub zajmowania ziem państwowych. Kiedy wkraczają organy ścigania, rolnicy sadzą drzewa na pokaz, a rząd przymyka na to oko – stąd widok drzew rosnących pośród krzewów herbacianych.
Cyprysik japoński (hinoki) cieszy się największą popularnością, ponieważ rośnie wolno i mniej wpływa na krzewy herbaciane, a jego wadą jest gęsty cień, przez co wymaga częstego przycinania. Drugim wyborem jest miłorząb (ginkgo), który rośnie jeszcze wolniej niż cyprysik, a zimą gubi liście, co oszczędza kłopotów z przycinaniem i ma walory turystyczne – dlatego w ostatnich latach sadzenie miłorzębów stało się popularniejsze.
Obecność drzew w plantacji herbaty ma sporo wad. Oprócz konkurowania z krzewami herbacianymi o składniki odżywcze i utrudniania zarządzania plantacją, największym problemem jest zasłanianie słońca, co sprawia, że część liści herbaty rośnie „zbytnio wyciągnięta w górę” i „wolniej”. Liście te mają gorszy smak, a po wymieszaniu z normalną herbatą i poddaniu procesowi więdnięcia oraz odwadniania zachowują się inaczej, co w efekcie obniża jakość całej partii.
Jest też inny przypadek – „sadzenie drzew owocowych”. Często jest to pozostałość po przekształcaniu upraw, na przykład zamiany dawnych plantacji palmy betelowej (bardzo popularnych w rejonach Gukeng i Meishan) lub sadów gruszowych i jabłoniowych na herbatę, poprzez sadzenie krzewów herbacianych pod drzewami owocowymi, aby przejść na nowy rodzaj uprawy bez przerw. Ta sytuacja jest gorsza niż w przypadku miłorzębów czy cyprysików, ponieważ wymagany poziom kwasowości gleby dla drzew owocowych i herbaty znacznie się różni. Uprawianie ich razem sprawia, że ostatecznie jakość obu upraw jest niska.
Z perspektywy zarządzania plantacją, najlepiej, gdy krzewy herbaciane rosną w miejscach o obfitym nasłonecznieniu, z małą ilością cienia i dobrą wentylacją. Sadzenie drzew pośród krzewów herbacianych drastycznie zmniejsza szanse na uzyskanie świetnej herbaty. Gdy w plantacji rosną drzewa, bez względu na to, jak wysoko jest położona i ile nawozu zastosowano, jako właściciel sklepu wolę trzymać się od niej z daleka.