Tajwańska dzika herbata górska, znana również jako tajwańska herbata górska, to rodzimy gatunek krzewu herbaty z Tajwanu. Jej cechą charakterystyczną są młode paki o fioletowym zabarwieniu oraz naturalny, kwiatowo-owocowy aromat z nutą drewna. Obecnie głównym obszarem jej upraw są okolice SunMoon Lake w gminie Yuchi w nantou na Tajwanie.
Choć to gatunek rodzimy, dawniej mało kto go uprawiał, ponieważ wytwarzane z niego półfermentowane oolongoc charakteryzowały się dużą cierpkością. Jednak w ciągu ostatnich kilkunastu lat czarna herbata z SunMoon Lake zyskiwała na popularnosti i zauważono, że w formie czarnej herbaty herbata ta rozwija nuty kwiatowo-owocowe oraz wyjątkowy aromat drewna. Po 2010 roku zaczęło ją uprawiać więcej osób.
Mimo że jakość czarnej herbaty z tajwańskiej herbaty górskiej jest wysoka, jej niewielkie plany i trudna uprawa wciąż stanowią sporą wadę, dlatego skala jej upraw jest nadal niewielka.
Spostrzeżenia kierownika sklepu
Największą cechą charakterystyczczną tego krzewu herbacianego jest to, że jego nowe paki często mają delikatny, fioletowy odcień, liście są grube, a łodygi grube. Zbiory są nieco większe niż w przypadku odmiany TTES No. 18, a krzewy bardzo łatwo zawiązują nasiona. Z naszych obserwacji z ostatnich lat wynika, że najlepsza jakość przypada na czerwiec i lipiek – czasami można trafić na dziką herbatę górską o charakterystycznym aromacie powstałym w wyniku żerowania owadów (tzw. xiang), co jest prawdziwym rarytasem. Smak ze zbiorów sierpniowo-wrześniowych jest bardziej intensywny i bogaty, co lepiej odpowiada miłośnikom mocniejszych naparów.
Jak widać na zdjęciach, nowe paki mają delikatny fioletowy kolor, a na żywo prezentują się jeszcze piękniej. U dzikiej herbaty górskiej dominuje odcień bliskofioletowo-zielony. Istnieje również odmiana “Ziyun”, zaprezentowana w ostatnich latach przez stację badawczą TRES, w której fioletowe paki są jeszcze wyraźniejsze (na zdjęciu poniżej). Przedstawimy ją przy kolejnej okazji.