Jakie są tajwańskie herbaty niefermentowane? Herbaty niefermentowane to zazwyczaj zielone herbaty, które produkuje się w głównych regionach uprawy herbaty na Tajwanie, ze szczególnym uwzględnieniem północnej części wyspy. Najbardziej reprezentatywnymi herbatami niefermentowanymi na Tajwanie są Biluochun i Longjing z dystryktu Sanxia w Nowym Tajpej.
Jaka jest różnica między herbatą fermentowaną a niefermentowaną?
W przeciwieństwie do herbat niefermentowanych, podczas przetwarzania liści herbaty świeże liście (chaqing) podlegają więdnięciu z utratą wody oraz mieszaniu, co uszkadza strukturę liści i zapoczątkowuje utlenianie w ich wnętrzu. Polifenole, takie jak katechiny zawarte w herbacie, ulegają utlenieniu pod wpływem oksydazy polifenolowej i peroksydazy, co prowadzi do zmian w aromacie i smaku herbaty. Z kolei herbaty niefermentowane pomijają powyższe etapy więdnięcia i mieszania – zaraz po zbiorze liście poddawane są bezpośrednio procesowi „shaqing” (zatrzymania enzymów poprzez prażenie na sucho lub traktowanie parą wodną w wysokiej temperaturze), który niszczy aktywność enzymów w liściach i hamuje proces ich utleniania.
Jak wygląda proces produkcji herbaty niefermentowanej?
Biorąc za przykład tajwańską herbatę zieloną, proces produkcji herbaty niefermentowanej wygląda następująco: zbiór → unieczynnianie enzymów (shaqing) → zwijanie → suszenie. Kluczem do braku fermentacji jest poddanie liści procesowi shaqing bezpośrednio po zbiorze. Wykorzystuje się tu wysoką temperaturę, aby powstrzymać utlenianie liści, dzięki czemu zachowują one swój pierwotny, świeży smak oraz trawiasty aromat. W porównaniu z powszechną na Tajwanie herbatą oolong, oolong przed procesem shaqing przechodzi dodatkowe etapy, takie jak więdnięcie i potrząsanie, które inicjują fermentację.
Jakie są rodzaje tajwańskich herbat niefermentowanych?
Herbata zielona produkowana jest w głównych regionach uprawy herbaty, ze szczególnym uwzględnieniem północnego Tajwaju. Najbardziej znany jest dystryk Sanxia w Nowym Tajpej, gdzie głównymi produktami są herbata Biluochun w formie liści oraz spłaszczona Longjing.
Sanxia Biluochun: Biluochun to tradycyjna chińska herbata słynna, pochodząca oryginalnie z góry Dongting nad jeziorem Taihu w prowincji Jiangsu w Chinach. Jej cechą charakterystyczną są liście zwinięte w kształcie ślimaczków. Nazwa pochodzi od „zielonego” (bi) koloru, „ślimakowatego” (luo) kształtu oraz faktu, że najlepsza jest herbata z „wiosennego” (chun) zbioru. Sanxia Biluochun produkowana jest z lokalnej odmiany krzewu herbaty „Qingxin Ganzai”.
Sanxia Longjing: Tradycyjna chińska herbata słynna, pochodząca oryginalnie z Hangzhou w prowincji Zhejiang w Chinach. Jej cechą charakterystyczną jest płaski kształt oraz nuty fasolowe i słodycz w smaku.
Oprócz tych dwóch rodzajów herbaty zielonej, w głównych regionach uprawy herbaty na Tajwanie produkuje się również inne zielone herbaty, w tym sporych ilościach proszek zielonherbaciany (matcha lub zielona herbata w proszku), powszechnie stosowany do wypieków i napojów.