Gdy mowa o japońskich zielonych herbatach, wiele osób na myśl przytrzymuje tradycyjne parowanie parą wodną. Przykładem są gyokuro czy matcha, w których stosuje się tę technikę. Istnieją jednak zielone herbaty, których liście praży się w żeliwnych wokach – to tradycyjne rzemiosło znane jako „kamairicha” (釜炒り茶). Charakteryzuje się ona unikalnym aromatem prażenia oraz łagodnym, gładkim smakiem, co czyni ją wyjątkową japońską zieloną herbatą.
Kamairicha – japońska zielona herbata prażona w żeliwnym woku
Największą cechą wyróżniającą kamairichę jest proces „zatrzymywania oksydacji poprzez prażenie” (jap. kamairi). W przeciwieństwie do dominujących w Japonii herbat parowanych, liście kamairichy nie są traktowane parą, lecz prażone w wysokiej temperaturze w żeliwnym woku. Proces ten zatrzymuje fermentację i usuwa nadmiar wilgoci. Dzięki temu liście stają się bardziej skręcone, zyskując aromaty przywodzące na myśl prażenie i orzechy, a napar przyjmuje delikatnie żółtawy odcień. Dodatkowo zmniejsza się cierpkość, a napój staje się bardziej miękki i gładki w smaku.
Region pochodzenia
Kamairicha produkowana jest głównie w regionie Kiusiu w Japonii, a jej głównymi ośrodkami są prefektury Kumamoto, Miyazaki i Saga. Tutejsi plantatorze stosują tradycyjne metody prażenia, co wyraźnie odróżnia ją od masowo produkowanych w Japonii herbat parowanych. Kamairicha zachowuje świeżość zielonej herbaty, wzbogacając ją jednocześnie o unikalną warstwę prażonych nut.
Proces produkcji
| Zbiory | Zbiera się świeże, delikatne liście herbaty; najlepszą jakością zazwyczaj charakteryzują się te zbierane wiosną lub latem. |
| Prażenie w woku | Tu the zbiorze liście herbaty jak najszybciej umieszcza się w żeliwnym woku i szybko praży w wysokiej temperaturze, aby dezaktywować enzymy w liściach, zapobiec fermentacji i usunąć nadmiar wilgoci. |
| Formowanie i zwijanie | Uprażone liście herbaty poddaje się zwijaniu, co wyciska wewnętrzny sok i nadaje liściom odpowiedni kształt. |
| Suszenie | Ostatnim krokiem jest suszenie w niskiej temperaturze, które obniża zawartość wilgoci w liściach, co ułatwia ich przechowywanie i stabilizuje smak. |
Sposób parzenia
| Ilość herbaty | Około 3 g liści herbaty na 150 ml gorącej wody. |
| Temperatura wody | Zalecana gorąca woda o temperaturze 80–90°C, wyższa niż w przypadku zielonych herbat parowanych, takich jak sencha czy gyokuro, co pozwala uwolnić aromat prażonych liści. |
| Czas parzenia | Pierwsze parzenie od 30 do 60 sekund; czas można dostosować do własnych upodobań. |
| Kolejne parzenia | Można parzyć 2–3 razy, za każdym razem wydłużając czas parzenia o 20 do 40 sekund, aby uzyskać bogatszy profil smakowy naparu. |
Zalety i wady herbaty kamachacha
| Zalety | Wyjątkowy aromat prażenia, inny niż w typowych japońskich zielonych herbatach, z delikatną nutą wyprażenia. |
| Łagodny i gładki smak; w porównaniu do senchy herbata kamachacha ma mniejszą cierpkość, dzięki czemu jest odpowiednia dla osób, które nie lubią gorzkich nut. | |
| Zawiera mniej kofeiny, więc nadaje się do picia po południu lub wieczorem i nie wpływa negatywnie na sen. Idealna dla osób mających problemy z zasypianiem. | |
| Wady | Rzadziej spotykana na rynku; w porównaniu z głównymi nurtami zielonych herbat, takimi jak sencha czy gyokuro, produkcja kamachacha stanowi mniej niż 1% całkowitej produkcji japońskiej herbaty, przez co zakup jej na Tajwanie jest nieco trudniejszy. |
| Aromat zawiera nuty prażone, do których osoby przyzwyczajone do orzeźwiających, parowanych zielonych herbat mogą potrzebować czasu, aby się przyzwyczaić. |
Kamachacha to japońska zielona herbata z tradycyjnym charakterem. W porównaniu do powszechnych herbat parowanych wyróżnia się aromatem prażenia i gładkim smakiem. Miłośnicy japońskich zielonych herbat zdecydowanie powinni jej spróbować – naprawdę bardzo różni się od innych zielonych herbat!