Popularne odmiany krzewów herbacianych na Tajwanie

Popularne tajwańskie odmiany krzewów herbacianych można w przybliżeniu podzielić na trzy główne kategorie: odmiany rodzime i dzikie (czyli tajwańskie dzikie herbaty górskie), odmiany sprowadzone z zagranicy (takie jak Foshou czy Tieguanyin z Chin oraz Assam ze Sri Lanki) oraz odmiany wyselekcjonowane i ulepszone (takie jak Jinxuan, Cuiyu, Sijichun, Yingxiang i inne wyhodowane na Tajwanie).

Popularne tajwańskie odmiany krzewów herbacianych (kliknij obrazek, aby zobaczyć szczegółowy opis)

Najdłużej uprawiana i najbardziej rozpowszechniona odmiana herbaty na Tajwanie, spotykana od południa po północ, zarówno na nizinach, jak i w wysokich górach. Jest to również odmiana o największej wielkości zbiorów i najwyższej wartości gospodarczej.

Herbata Jinxuan to odmiana krzewu herbacianego wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty, słynąca ze świeżego, kwiatowego aromatu i bogatych, mlecznych nut. Jest to druga co do wielkości obszaru upraw odmiana herbaty na Tajwanie.

Jej głównym obszarem uprawy jest powiat Anxi w prowincji Fujian. Ze względu na swoją doskonałą jakość szybko rozprzestrzeniła się po całym Chinskim Kraju, docierając nawet na Tajwan i do Azji Południowo-Wschodniej.

Odkryta przez rolnika Zhang Wenhuia z dzielnicy Muzha. Ponieważ można ją zbierać wielokrotnie w ciągu roku, Zhang Wenhui początkowo nazwał ją „Liujixiang” (Zapach Sześciu Pór Roku). W miarę jej rozprzestrzeniania się na środkowe i południowe regiony herbaciane, ze względu na bujny wzrost trwający przez cały rok niczym wiosna, branża herbaciana nazwała ją „Sijichun” (Cztery Pory Roku).

Nowa odmiana krzewu herbacianego opracowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty, nazwana w 2004 roku. Jest to odmiana drobnolistna o średnim okresie dojrzewania. Młode pąki mają jasnozielony kolor z lekkim fioletowym odcieniem, który z czasem zmienia się w żywąieleń, a dojrzałe liście są wąskie i wydłużone. Odmiana wykazuje niską odporność na choroby i szkodniki, średnią do wyższej odporność na suszę oraz średnią lub wyższą wydajność.

Pierwsza wyhodowana na Tajwanie odmiana krzewu herbacianego o fioletowych pąkach. Jej największą cechą charakterystyczną są ciemnofioletowe liście oraz to, że przygotowana z niej zielona herbata po dodaniu soku z cytryny zmienia kolor na różowy.

Odmiana czarnej herbaty wyhodowana przez stację badawczą Yuchi Tajwańskiej Stacji Doświadczalnej Uprawy Herbaty, stworzona z pojedynczej rośliny indyjskiej odmiany Assam Jaipuri i zaprezentowana w 1973 roku.

Znana również jako Ruby, to nowa odmiana wyhodowana przez stację badawczą Yuchi Tajwańskiej Stacji Doświadczalnej Uprawy Herbaty. Powstała ze skrzyżowania tajwańskiej dzikiej herbaty górskiej z odmianą wielkolistną z Mjanmy. Posiada bogaty, świeży i wyrazisty smak z delikatną nutą cynamonu i mięty, i jest powszechnie stosowana do produkcji czarnej herbaty.

Herbata górska z fioletowymi pąkami to tajwańska odmiana dziko rosnącej herbaty, nazwana tak ze względu na delikatnie fioletowy kolor młodych pąków. Przygotowana jako herbata oolong charakteryzuje się dość cierpkim smakiem, jednak po przetworzeniu na czarną herbatę uwalnia nuty owocowe i drzewne.

Tai Cha nr 13, znana również jako Cuiyu, to nowa odmiana wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty. Oficjalną nazwę „Tai Cha nr 13” nadano jej w 1981 roku, a jej kod rodowodowy to 2029, stąd często nazywana jest potocznie „Erjiuzai” (Dwu-Dziewiątka).

Koszyk