Ten artykuł przedstawia odmiany tajwańskiej herbaty oznaczane numerami, ich historię, charakterystykę oraz rodzaje herbat, do których są najlepiej przystosowane.
| Numer TTES | Rok rejestracji | Nazwa potoczna | Forma ojcowska | Forma matkowa | Przeznaczenie |
|---|---|---|---|---|---|
| TTES Nr 1 | 1969 | Kyang | Qingxin Damu | Czarna herbata, herbata sypana (Gunpowder), herbata oolong | |
| TTES Nr 2 | 1969 | Jaipuri | Daye Oolong | Czarna herbata, herbata sypana (Gunpowder), herbata oolong | |
| TTES Nr 3 | 1969 | Manipuri | Hongxin Damu | Czarna herbata | |
| TTES Nr 4 | 1969 | Manipuri | Hongxin Damu | Czarna herbata | |
| TTES Nr 5 | 1973 | Naturalna hybryda linii Fuzhou | Naturalna hybryda linii Fuzhou | Zielona herbata typu sencha, herbata oolong | |
| TTES Nr 6 | 1973 | Naturalna hybryda linii Qingxin Oolong | Naturalna hybryda linii Qingxin Oolong | Zielona herbata | |
| TTES Nr 7 | 1973 | Selekcja pojedynczej rośliny Shan | Selekcja pojedynczej rośliny Shan | Czarna herbata | |
| TTES Nr 8 | 1973 | Selekcja pojedynczej rośliny Jaipuri | Selekcja pojedynczej rośliny Jaipuri | Czarna herbata | |
| TTES Nr 9 | 1975 | Kyang | Hongxin Damu | Zielona herbata, czarna herbata | |
| TTES Nr 10 | 1975 | Jaipuri | Huanggan | Czarna herbata | |
| TTES Nr 11 | 1975 | Jaipuri | Daye Oolong | Czarna herbata | |
| TTES Nr 12 (Jinxuan) | 1981 | Jinxuan | Yingzhi Hongxin | Tainong Nr 8 | Herbata oolong, herbata baozhong |
| TTES Nr 13 (Cuiyu) | 1981 | Cuiyu | Yingzhi Hongxin | Tainong Nr 80 | Herbata oolong, herbata baozhong |
| TTES Nr 14 | 1983 | Baiwen | Baimaohou | Tainong Nr 983 | Herbata baozhong, herbata oolong |
| TTES Nr 15 | 1983 | Baiyan | Baimaohou | Tainong Nr 983 | Biała herbata, herbata oolong |
| TTES Nr 16 | 1983 | Baihe | Tainong Nr 1958 | Tainong Nr 335 | Wczesnowiosenna herbata Longjing, kwiatowa herbata baozhong |
| TTES Nr 17 | 1983 | Bailu | Tainong Nr 1958 | Tainong Nr 335 | Herbata oolong, Shoumei |
| TTES Nr 18 (Ruby) | 1999 | Ruby (Hongyu) | Tajwańska herbata górska | Birma (Burma) | Czarna herbata |
| TTES Nr 19 | 2004 | Biyu | Qingxin Oolong | TTES Nr 12 | Herbata oolong, herbata baozhong |
| TTES Nr 20 (Yingxiang) | 2004 | Yingxiang | Qingxin Oolong | Linia hodowlana 2022 | Herbata oolong, herbata baozhong |
| TTES Nr 21 | 2008 | Hongyun | Naturalna hybryda FKK-1 | Naturalna hybryda FKK-1 | Czarna herbata |
| TTES Nr 22 | 2014 | Qinyu | TTES Nr 12 | Qingxin Oolong | Herbata oolong, herbata baozhong |
| TTES Nr 23 | 2017 | Qiyun | Naturalna hybryda linii Qimen | Naturalna hybryda linii Qimen | Czarna herbata |
| TTES Nr 24 | 2019 | Shanyun | Odmiana dzikiej tajwańskiej herbaty górskiej z Yongkang | Odmiana dzikiej tajwańskiej herbaty górskiej z Yongkang | Zielona herbata, czarna herbata |
| TTES Nr 25 (Ziyun) | 2021 | Ziyun | Naturalna hybryda Burma (Mjanma) | Naturalna hybryda Burma (Mjanma) | Zielona herbata, czarna herbata |
Przewodnik po odmianach herbaty Tajwan: Aktualizacja z dnia 22 sierpnia 2025 r.
Wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty (TRES) w wyniku sztucznego krzyżowania, gdzie formą ojcowską była indyjska odmiana o dużych liściach Kyang, a matczyną Qingxin Damao. Odmiana została zarejestrowana jako Tajwan Tea Nr 1 w 1969 roku.
Odmiana wyhodowana przez Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty. Próby rozpoczęto w 1952 roku, a wniosek o nadanie nazwy złożono w 1969 roku. Powstała w wyniku sztucznego skrzyżowania formy ojcowej Jaipuri i formy matczynej Daye Oolong.
Odmiana wyhodowana przez Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty. Badania rozpoczęto w 1952 roku, wyselekcjonowując ją spośród 46 linii. Selekcję zakończono w 1968 roku, a w 1969 roku złożono wniosek o nadanie nazwe. Powstała w wyniku sztucznego skrzyżowania formy ojcowej Manipuri oraz formy matczynej Hongxin Damao.
Odmiana wyhodowana przez Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty, z próbami rozpoczętymi w 1952 roku i wnioskiem o nazwę w 1969 roku. Podobnie jak Tajwan Tea Nr 3, pochodzi ze sztucznego skrzyżowania formy ojcowej Manipuri i matczynej Hongxin Damao, jednak należy do odmian średnio późnych.
Odmiana wyhodowana przez Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty i zatwierdzona w 1974 roku. Wyselekcjonowana z naturalnego potomstwa krzyżowego linii matczynej pochodzącej z Fuzhou. Należy do odmian wczesnych i jest szczególnie odpowiednia do produkcji zielonej herbaty.
Odmiana wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty, oficjalnie nazwana w 1974 roku. Wyselekcjonowana z naturalnego potomstwa krzyżowego linii matczynej Qingxin Oolong, należy do odmian wczesnych, idealnych do produkcji zielonej herbaty.
Odmiana wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty, wyselekcjonowana w 1941 roku z naturalnego potomstwa krzyżowego Shan i oficjalnie nazwana w 1974 roku. Odpowiednia do produkcji czarnej herbaty.
Wyhodowana z pojedynczej sadzonki indyjskiej linii Assam Jaipuri, zaprezentowana w 1973 roku. Jedna z najbardziej reprezentatywnych tajwańskich odmian herbaty czarnej.
Odmiana wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty w wyniku sztucznego skrzyżowania formy ojcowej Kyang i matczynej Hongxin Damao. Nazwana w 1975 roku, oferuje doskonałą jakość zarówno jako herbata czarna, jak i zielona.
Odmiana wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty poprzez sztuczne skrzyżowanie formy ojcowej Jaipuri i matczynej Huanggan. Nazwana w 1975 roku, jest odmianą idealną do produkcji czarnej herbaty w okresie letnim.
Powstała ze sztucznego skrzyżowania formy ojcowej Jaipuri i matczynej Daye Oolong. Nazwana w 1975 roku, jest bardzo wczesną odmianą przeznaczoną do produkcji czarnej herbaty.
Tajwan Tea Nr 2 to odmiana wyhodowana przez Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty. Próby rozpoczęto w 1952 roku, wyselekcjonowano ją z 46 linii, selekcję zakończono w 1968 roku, a w 1969 roku złożono wniosek o nadanie nazwy. Powstała ze sztucznego skrzyżowania formy ojcowej Jaipuri i matczynej Daye Oolong.
Znana również jako Cuiyu, Tajwan Tea Nr 13 to nowa odmiana wyhodowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty. Oficjalną nazwę „Tajwan Tea Nr 13” nadano jej w 1981 roku, a jej kod liniowy to 2029, stąd często nazywana jest potocznie „Erjiuzi” (29).
Znana również jako Hongyu, to nowa odmiana wyhodowana przez oddział Yuchi Tajwańskiej Stacji Doświadczalnej Uprawy Herbaty. Powstała z połączenia tajwańskiej dzikiej herbaty górskiej oraz birmańskiej odmiany o dużych liściach. Posiada bogaty, świeży i głęboki smak z delikatną nutą cynamonu i mięty, powszechnie stosowana do produkcji herbaty czarnej.
Nowa odmiana krzewu herbaty opracowana przez Tajwańską Stację Doświadczalną Uprawy Herbaty, nazwana w 2004 roku. Jest to drobnolistna odmiana średnio wczesna. Młode pąki są jasnzielone z lekkim fioletowym odcieniem, później stają się jaskrawozielone, a dojrzałe liście są wąskie i wydłużone. Charakteryzuje się słabą odpornością na szkodniki i choroby, średnią do wyższej odpornością na suszę oraz średnimi i wyższymi plonami.
Pierwsza wyhodowana na Tajwanie odmiana herbaty o fioletowych pąkach. Jej główną cechą charakterystyczną są ciemnofioletowe liście oraz fakt, że przygotowana z niej zielona herbata po dodaniu soku z cytryny zmienia kolor na różowy.