Dlaczego herbata Pu-erh w rodzimym języku Tajwańczyków (dialekcie tajwańskim) nazywa się tshàu-phú-tê (dosł. śmierdząca/zepsuta herbata)? Określenie tshàu-phú (zapisywane też w innych wariantach) oznacza w tym dialekcie zapach stęchlizny lub pleśni. Wynika to z faktu, że gdy lata temu herbata Pu-erh dopiero pojawiała się na Tajwanie, tamtejszym konsumentom nie odpowiadał jej dojrzały, stary smak. Ponadto część herbat była nieprawidłowo przechowywana i rzeczywiście pleśniała, co doprowadziło do nadania tej pejoratywnej nazwy.
Skąd wzięła się tajwańska nazwa herbaty Pu-erh?
Herbata Pu-erh zaczęła pojawiać się na Tajwanie około lat 70. XX wieku. Ówczesne tajwańskie kanony smakowe skupiały się na aromatach kwiatowych i owocowych, co mocno odbiegało od głębokiego, dojrzałego smaku Pu-erha. Ponadto herbatę transportowano wówczas zazwyczaj z Junnanu do Hongkongu, a stamtąd dalej na Tajwan. Długa droga sprawiała, że część liści rzeczywiście chłonęła wilgoć i pleśniała, stąd żartobliwe przezwisko.
W tamtym czasie Pu-erh był tani, a biorąc pod uwagę wyższe zarobki na Tajwanie niż w Chinach, wielu Tajwańczyków zaczęło masowo importować tę herbatę. Kupowano i sprzedawano ją tanio, aż z czasem coraz więcej osób rozsmakowało się w jej dojrzałym bukiecie. Mimo że później wiele osób starało się promować zmianę nazwy z potocznego określenia na poprawną wymowę phóo-ní-tê (Pu-erh), przyzwyczajenie okazało się drugą naturą i wciąż mnóstwo osób nazywa ją po staremu.
Jeśli nie jesteś pewien, jak to przeczytać, wymowy możesz posłuchać pod tym adresem: Taiwan Public Television Service
Legenda tajwańskiej „stęchłej herbaty”
Choć początkowe wrażenie na temat herbaty Pu-erh na Tajwanie nie było najlepsze, wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że jej dzisiejsza ogromna popularność w Chinach to w dużej mierze zasługa Tajwańczyków oraz mieszkańców Hongkongu. Kiedyś Pu-erh był tani, więc Tajwańczycy masowo go sprowadzali – nie tylko gromadząc zapasy starych herbat, ale też budując grono oddanych miłośników. Gdy po 2000 roku w Chinach wybuchła moda na Pu-erha, w dużej mierze napędzana była ona przez wpływy z Tajwanu. Nawet późniejszy szał na spekulacyjne inwestowanie w Pu-erha został wywołany przez ludzi z Hongkongu i Tajwanu. Herbata, którą Tajwańczycy kupowali kiedyś za grosze, po 2000 roku wracała do Chin jako towar luksusowy, kosztujący dziesiątki tysięcy za krążek. Przemiana nielubianej „stęchłej herbaty” w płynne złoto to coś, czego wielu z pewnością nie potrafiło sobie wyobrazić.